Όταν εμείς αδιαφορούμε,
αφήνουμε χώρο
στην αυθαιρεσία
«Το μοντέλο, κάποιοι να ασχολούνται με τα κοινά
και κάποιοι απλώς να ψηφίζουν, δεν αποτελεί για
μένα πρότυπο κοινωνικής λειτουργίας. Ούτε η εκτό-
νωση του καφενείου, η απαξιωτική κριτική των πάν-
των και η αποστασιοποίηση με ελκύει. Όλοι υφιστά-
μεθα τα αποτελέσματα των αποφάσεων της εξουσίας
και η απραξία, η αποχή και η σιωπή είναι συνενο-
χή».
Φυσικός, στο 2ο Γυμνάσιο Λάρισας, και από μια
πιο πολιτικοποιημένη γενιά ο κ. Περικλής Καμάρης.
Μάλλον «φυσική» λοιπόν η ενασχόλησή του με τα δημοτικά πράγματα.
«Το κύριο για μένα, εξηγεί, είναι η συμμετοχή του πολίτη. Ο πολίτης
πρέπει να ενημερώνεται και να μετέχει ενεργά. Στα τοπικά, στα επαγγελματικά,
στα περιβαλλοντικά, στα πολιτιστικά, στα θέματα ποιότητας ζωής, στα γενι-
κότερα πολιτικά θέματα. Το μοντέλο, κάποιοι να ασχολούνται με τα κοινά
και κάποιοι απλώς να ψηφίζουν, δεν αποτελεί για μένα πρότυπο κοινωνικής
λειτουργίας. Ούτε η εκτόνωση του καφενείου, η απαξιωτική κριτική των πάν-
των και η αποστασιοποίηση με ελκύει. Όλοι υφιστάμεθα τα αποτελέσματα
των αποφάσεων της εξουσίας και η απραξία, η αποχή και η σιωπή- σκληρό,
αλλά επιτρέψτε μου να το πω- είναι συνενοχή. Αλλά και η ιδιοτελής ανάμιξη
στην πολιτική, που αποτελεί συνήθη πρακτική και αιτία απαξίωσης της πο-
λιτικής είναι έξω από τα ενδιαφέροντά μου». * Έχει όμως τελικά σημασία η
κομματική αναφορά ενός δημάρχου ή ιδεολογική του αφετηρία για το πώς
θα διαχειριστεί τα πράγματα του Δήμου; Μήπως όλη αυτή η ιστορία των αυ-
τοδιοικητικών –και άλλων- εκλογών αποτελεί ένα είδος άλλοθι, σε μια κατ’
επίφαση δημοκρατία, όπου η έλλειψη πόρων ακυρώνει την όποια δυνατότητα
μπορεί να δίδουν οι αρμοδιότητες, ενώ η μη λειτουργία των θεσμών ναρκο-
θετεί την όποια διαδικασία δημοκρατικού προγραμματισμού; τον ρωτάμε.
- Τα κόμματα είναι θεσμοί της δημοκρατίας και έχουν το ρόλο τους στην
κοινωνία, παρά την κριτική που δέχονται σήμερα και τις ευθύνες που έχουν
για την κατάντια της χώρας. Όσοι όμως πιστεύουν στη συμμετοχική δημο-
κρατία, οφείλουν να σέβονται τις συλλογικότητες και τα κινήματα των πολιτών
και να μην επιδιώκουν να τα ποδηγετήσουν. Αν οι απόψεις των κομματικών
σχηματισμών είναι ισχυρές και πειστικές, ας ηγεμονεύσουν στην ελεύθερη
διαπάλη των ιδεών. Το να αντιμετωπίζουν την τοπική αυτοδιοίκηση, τους
μαζικούς φορείς και τις συλλογικότητες σαν ιμάντες μεταβίβασης της κομ-
ματικής πολιτικής, νομίζω ότι υποσκάπτουν έτσι την αξιοπιστία τους και απω-
θούν τον πολίτη από τη συμμετοχή.
Ο υποψήφιος δήμαρχος όταν αποζητά και αποκτά το κομματικό χρίσμα,
αναλαμβάνει να ξεπληρώσει την υποχρέωση υπηρετώντας τον ευεργέτη του,
υπερασπιζόμενος την κομματική πολιτική.
Η «Ενωτική Πρωτοβουλία» είναι μια ειλικρινής αδέσμευτη αυτοδιοικητική
προσπάθεια συλλογικής έκφρασης πολιτών με διαφορετική ιδεολογική προ-
έλευση, αλλά με την κουλτούρα της ενότητας και της κοινής δράσης που θα
συσπειρώνει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις. Ζητά τη στήριξη των κομμάτων,
αλλά λογοδοτεί στους πολίτες της Λάρισας.
Η πολιτική στον Δήμο δεν είναι μόνο πεζοδρόμια, πάρκα και παιδικές
χαρές, αλλά έχει αναπόφευκτα πολιτικές συντεταγμένες.
- Θα υπερασπιστεί και θα διευρύνει το δημόσιο/δημοτικό χώρο ή θα πα-
ραδοθεί στα ιδιωτικά συμφέροντα;
- Θα επιδιώξει τη συμμετοχή του πολίτη σε όλα τα επίπεδα της λειτουργίας
του Δήμου ή θα βασιστούμε στις δημόσιες σχέσεις ως πολιτική επίλυσης των
προβλημάτων της πόλης;
- Θα ασκεί προσωπική πολιτική ή θα αφουγκραστεί τις ανάγκες της κοινω-
νίας;
- Θα συμπολιτεύεται ή θα αντιπολιτεύεται την κεντρική εξουσία αναλόγως
με την κομματική του προέλευση ή θα ασκεί διεκδικητική πολιτική, όπου
σύσσωμη η πόλη με τις συλλογικότητες και τα κινήματά της, θα διεκδικεί κα-
λύτερη ποιότητα ζωής;
Η διεκδίκηση πόρων από την κεντρική εξουσία, ιδιαίτερα σήμερα με το
θεσμικό πλαίσιο του Καλλικράτη και σε συνθήκες μνημονίου πρέπει να είναι
προτεραιότητα της δημοτικής αρχής. Με την αξιοποίηση και των ίδιων πόρων,
οφείλει, με ένα πλέγμα μέτρων κοινωνικής πολιτικής, να σταθεί στο πλευρό
του βαλλόμενου πολίτη.
* Τι λέτε στους μαθητές σας κ. Καμάρη για την πολιτική ως διαδικασία
οργάνωσης της κοινωνίας και αντιμετώπισης των ζητημάτων της, πώς
απαντάτε στην κριτική των νέων και τη γενική τάση απαξίωσή της;
- Το σχολείο, απαντά, είναι ένας ευαίσθητος χώρος και η θέση του δασκάλου
ιδιαίτερα κρίσιμη. Σαν θεσμός που προετοιμάζει τον αυριανό πολίτη, οφείλει
να παρέχει γνώσεις και δεξιότητες αλλά και να διαπαιδαγωγεί στην δημοκρατία,
όχι μόνο στη θεωρία αλλά σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής λειτουργίας
του σχολείου.
Η ανάδειξη του διαλόγου και του σεβασμού της διαφορετικής άποψης, η
άσκηση στη συλλογική λειτουργία, η ευαισθητοποίηση στα τοπικά αλλά και
τα παγκόσμια προβλήματα μέσα από τη γνώση, τη δράση και τη διεκδίκηση,
καλλιεργούν στην πράξη τη δημοκρατική και συμμετοχική συνείδηση. Στο
σχολείο δηλαδή δεν κάνουμε μόνο εξισώσεις...
Όσο εμείς δεν μετέχουμε και αδιαφορούμε, τόσο αφήνουμε χώρο στην
αυθαιρεσία. Να μην αφήσουμε ν’ αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς.
Στο σημερινό ατομοκεντρικό μοντέλο, να αντιτάξουμε το κοινωνικό μοντέλο
της συλλογικότητας. Στον ατομισμό και την ιδιώτευση, να αντιτάξουμε την
συλλογική λειτουργία και τη συμμετοχή. Στον εξοντωτικό ανταγωνισμό για
το κέρδος, τη συνεργασία και την αλληλοστήριξη για το γενικό καλό.
Με αυτές τις αξίες, η νέα γενιά καλείται να πάρει το σκάφος στα χέρια της,
να χαράξει νέους δρόμους ελπίδας, γιατί αυτοί που το κυβερνούσαν τόσα
χρόνια, το οδήγησαν σε ξέρα..
Να τους χαρίσω για το δρόμο δυο στίχους του Αντόνιο Ματσάδο: «Διαβάτη,
δρόμος δεν υπάρχει, ...τον δρόμο τον ανοίγεις προχωρώντας...».
* Ο Περικλής Καμάρης είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος
στο 2ο εκλογικό διαμέρισμα με το συνδυασμό
«Ενωτική Πρωτοβουλία» του Απόστολου Καλογιάννη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου