Η ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΞΙΟΒΙΩΤΗ ΠΟΛΗ»
«Aγνοια ή σκοπιμότητα;»
Η Επιτροπή Προγράμματος της κίνησης «Ενωτική Πρωτοβουλία» με επι-
κεφαλής τον υποψήφιο δήμαρχο Λάρισας Απόστολο Καλογιάννη, σε ανα-
κοίνωσή της αναφέρει τα εξής:
«Ακόμα και σήμερα, ως αποκλειστικό κριτήριο ανάπτυξης της πόλης
προβάλλεται η επέκταση των υποδομών της, δηλαδή οι επεκτάσεις του
σχεδίου πόλης, οι πλατείες, οι δρόμοι, τα δίκτυα. Ολα αυτά όμως δεν προσ-
διορίζουν παρά την εξωτερική φόρμα της τοπικής κοινωνίας. Τα τελευταία
χρόνια αναπτύχθηκε προβληματισμός για τη βιωσιμότητα του φυσικού πε-
ριβάλλοντος των πόλεων, που επιτάσσει την υιοθέτηση πολιτικών και πρα-
κτικών για την οικολογική διαχείριση της ενέργειας, των φυσικών πόρων
και των αστικών αποβλήτων. Η ανάγκη περιορισμού των εκπομπών αερίων
του θερμοκηπίου, φέρνει στο προσκήνιο την απεξάρτηση από το αυτοκί-
νητο, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους προς τις ήπιες μετακινήσεις, δη-
λαδή με τα πόδια, το ποδήλατο και τα μέσα δημόσιων συγκοινωνιών.
Η «κοινωνία» δεν είναι μόνο η φυσική της φόρμα. Η κοινωνία αποτελείται
από ανθρώπους αλλά και από τα μέρη στα οποία ζουν, είναι δηλαδή και
κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον. Αρα, οι τοπικές κοινωνίες δεν αρκεί να
είναι μόνο περιβαλλοντικά αλλά και κοινωνικά βιώσιμες. Ούτε η κοινωνική,
ούτε και η περιβαλλοντική βιωσιμότητα μπορούν να διασφαλιστούν μόνο
με την οικολογική σχεδίαση και ανάπλαση του περιβάλλοντος των πόλεων.
Οι παρεμβάσεις αυτές δεν συνεπάγονται αυτόματα ότι οι κοινωνικές ομάδες
θα ακολουθούν οικολογικό τρόπο ζωής.
Εστιάζοντας μόνο στην κοινωνική βιωσιμότητα, η μορφή του φυσικού
περιβάλλοντος μπορεί είτε να διευκολύνει είτε να προβάλλει εμπόδια στην
κοινωνία για να το επιτύχει. Είναι αδήριτη ανάγκη να εντάξουμε σε ενιαίο
πλαίσιο τη σχεδίαση και την ανάπλαση του φυσικού περιβάλλοντος της
πόλης και την κοινωνική σχεδίαση προκειμένου να πετύχουμε μια κοινωνία
βιώσιμη, περιβαλλοντικά και κοινωνικά. Θα ήταν σκόπιμο να αναλυθεί το
τι περιλαμβάνει η έννοια «κοινωνική βιωσιμότητα». Η ανάλυση αυτή θα μας
βοηθήσει να εντοπίσουμε τα χαρακτηριστικά που δεν έχουν κατακτηθεί
και εδραιωθεί αλλά και εκείνα που κατακτήθηκαν σε κάποιο βαθμό αλλά
υπάρχει ο κίνδυνος να αναιρεθούν σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.
Η κοινωνία θεωρείται κοινωνικά βιώσιμη όταν: Καλύπτει βασικές ανάγκες
τροφής, παιδείας και ασφαλείς συνθήκες ζωής και δουλειάς. Βασίζεται
στην αρχή της ισότητας. Βελτιώνει τη φυσική, πνευματική και κοινωνική
ευημερία των ανθρώπων. Προωθεί την παιδεία και την ανάπτυξη των δυ-
νατοτήτων του ανθρώπου για όλους. Διασώζει την πολιτιστική και τη βιο-
λογική κληρονομιά. Προωθεί την αλληλεγγύη. Είναι δημοκρατική, προ-
ωθώντας την ενεργοποίηση των πολιτών στα κοινά και είναι αξιοβίωτη, το-
νίζοντας τη σχέση που έχει η επάρκεια και η λειτουργική αρτιότητα του
δημόσιου χώρου με την ψυχική και φυσική υγεία των κατοίκων.
Επεκτείνοντας τη συζήτηση για τη βιωσιμότητα, είναι σημαντικό να κατα-
νοήσουμε ότι απαιτεί ένα σύστημα οικονομικής δραστηριότητας που να είναι
συμβατό με τον οικολογικό και τον κοινωνικό ιστό της ζωής. Η ανάπτυξη του
ανθρώπου, η συνεχής ανάδειξη των δυνατοτήτων του και η προοπτική του
απαιτούν ένα πλέγμα οικονομικής δραστηριότητας, βιώσιμο κοινωνικά και
περιβαλλοντικά όχι μόνο για τη γενιά μας αλλά και για τις επόμενες γενιές.
Ως κοινωνία, επενδύουμε στο κοινωνικό κεφάλαιο και διαθέτουμε «απόθεμα»
από κοινωνικούς και ανθρώπινους πόρους. Το μοντέλο της οικονομικής ανά-
πτυξης μπορεί να ενισχύει το απόθεμα αυτό αλλά και να το εξαντλεί.
Το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που επικράτησε τις τελευταίες δε-
καετίες, ως «νεοφιλελευθερισμός», υπήρξε μη βιώσιμο κοινωνικά, εξαντ-
λώντας τους διαθέσιμους πόρους, προκαλώντας ανεπανόρθωτη ζημιά στο
φυσικό περιβάλλον. Θα πρέπει να μας προβληματίσει το γεγονός ότι απου-
σιάζει η κοινωνική διάσταση από το μοντέλο της «Αξιοβίωτης Πόλης» που
προβάλλει η «Λαρισαίων Πόλις». Δεν υπάρχει βιώσιμη πόλη που να «ευη-
μερούν» οι υποδομές και η συνοχή του κοινωνικού της ιστού να δέχεται
απειλές υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης που βιώνει η χώρα μας.
Άγνοια ή σκοπιμότητα; Μάλλον το δεύτερο. Η κοινωνική διάσταση της αξιο-
βίωτης πόλης παραβλέπεται σκόπιμα γιατί συνδέεται άμεσα με το μοντέλο
της οικονομικής πολιτικής που κυριάρχησε και τα αποτελέσματά του. Σή-
μερα μειώνονται εισοδήματα, χάνονται δουλειές, κλείνουν μαγαζιά, το κοι-
νωνικό κράτος αποδομείται. Διαγράφεται ο κίνδυνος περιθωριοποίησης
και αποκλεισμού κοινωνικών ομάδων και απαιτείται αναδιάταξη προτεραι-
οτήτων. Ο Δήμος δεν μπορεί να μένει απλός παρατηρητής ή να αρκείται
σε πρακτικές ελεημοσύνης. Θα πρέπει να απλώσει ένα δίχτυ προστασίας
στον κοινωνικό ιστό για να περιορίσει τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης,
εξαντλώντας πόρους και κινητοποιώντας προς την κατεύθυνση αυτή όλες
τις δυνάμεις της κοινωνίας. Δεν υποτιμούμε την ανάγκη η πόλη να απο-
κτήσει ένα άλλο πρόσωπο, με οικολογικό προσανατολισμό, με κυριαρχία
των ήπιων μορφών μετακίνησης. Τονίζουμε απλά ότι το όραμα της αξιο-
βίωτης πόλης είναι τριπλό στοίχημα που συνδυάζει την περιβαλλοντική την
οικονομική και την κοινωνική διάσταση».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου